Staffik to pies inteligentny, wesoły, zrównoważony, opiekuńczy i kontaktowy. Ma niespożyte pokłady energii i zawsze jest skory do zabawy. Często sam się o nią dopomina. Jest małym rozrabiaką, chuliganem o wesołym usposobieniu. Można rzec nawet, że ma poczucie humoru. Jak żaden inny pies – staffik potrafi się uśmiechać. Do domu swego właściciela wnosi wiele życia i radości. Jest bardzo wścibski – nic się przed nim nie ukryje, wszędzie musi wsadzić swój czarny nochal.

W tym niewielkim ciele kryje się ogromne, tkliwe serce. Staffik kocha wszystkich ludzi a nade wszystko swą ludzką rodzinę. Wymaga stałego kontaktu z człowiekiem. Choć może zostać sam w domu nawet na wiele godzi dziennie, to najchętniej towarzyszyłby człowiekowi wszędzie. Najszczęśliwszy jest wtedy, gdy może przytulić się do swego Pana. Jest bardzo wylewny w okazywaniu swych uczuć. Nawet po kilku minutach rozłąki wita się tak, jakby nie widział swego Pana kilka dni. Uwielbia, gdy cała rodzina jest w komplecie.

W stosunku do dzieci jest bardzo czuły i niezwykle delikatny. Bardzo lubi się z nimi bawić, przebywać w ich towarzystwie i po swojemu opiekować się nimi. Jest mniej wrażliwy na ból niż inne psy – jeśli staffik ma dość brutalnej zabawy, to raczej odejdzie niż odgryzie się. Ze  względu na te cechy w swojej ojczyźnie nazywany jest „Nanny Dog” – Pies Niańka. Oczywiście dzieci muszą być nauczone odpowiedniego traktowania psa, a zwłaszcza szczeniaka. Gdy dzieci bardzo dokuczają psu, staffik będzie unikał ich towarzystwa.

Z natury staffiki nie są hałaśliwe. Poszczekują w czasie zabaw lub w sytuacjach alarmowych w charakterystyczny dla siebie sposób. Niestety, wychowywane w towarzystwie szczekliwych psów, naśladują ich zachowanie i wkrótce same stają się dość głośnymi szczekaczami. W odróżnieniu od psów innych ras, staffiki wydają całe bogactwo innych dźwięków – miauczą, chrumkają, mruczą, bulgoczą i okropnie chrapią...

Pomimo groźnego wyglądu, staffik nie jest psem obrończym. Każdy, kto na niego spojrzy i w dodatku się do niego odezwie, jest postrzegany jako potencjalna ofiara lizania i wymuszania głaskania. Raczej sprawdza się w roli stróża, gdyż wyczuwa niebezpieczeństwo i groźnie poszczekując przyjmuje wtedy postawę obronną. Ale to zwykle wystarcza by odstraszyć intruza.